هوا آرام، شب خاموش، راه آسمان ها باز خیالم چون کبوترهای وحشی میکند پرواز (فریدون مشیری)

دلتنگم و دیدار تو درمان منست بی رنگ رخت زمانه زندان منست بر هیچ دلی مباد و بر هیچ تنی آنچ از غم هجران تو بر جان منست

من ذره و خورشید لقایی تو مرا بیمار غمم عین دوایی تو مرا بی بال و پر اندر پی تو میپرم من کَه شده ام چو کهربایی تو مرا

در این زمانه که شرط حیات نیرنگ است دلم برای رفیقان بی ریا تنگ است

آدمی ساخته ی افکار خویش است، فردا همان خواهد شد که امروز می اندیشیده است (موریس مترلینگ)